Οι πλειστηριασμοί ακινήτων, ειδικά στην Ελλάδα, είναι ένα θέμα που φορτίζεται συναισθηματικά. Πολλοί ενδιαφερόμενοι που έχουν τη δυνατότητα να επενδύσουν ή να αποκτήσουν κατοικία μέσω ηλεκτρονικού πλειστηριασμού, τελικά αποσύρονται, όχι επειδή το ακίνητο δεν αξίζει, αλλά επειδή αισθάνονται ενοχές, προκατάληψη ή φόβο κοινωνικής κριτικής.
«Μήπως κάνω κακό σε κάποιον;»
Πολλοί υποψήφιοι αγοραστές νιώθουν ότι συμμετέχοντας σε πλειστηριασμό, συμβάλλουν στην “απώλεια του σπιτιού” ενός συνανθρώπου. Αυτή η σκέψη, αν και ανθρώπινη, δεν αντιστοιχεί πάντα στην πραγματικότητα. Το νομικό πλαίσιο και η εμπειρία των τελευταίων ετών δείχνουν ότι:
- Ένα μεγάλο ποσοστό των ακινήτων που καταλήγουν σε πλειστηριασμό δεν είναι πρώτη κατοικία.
- Πολλά ακίνητα προέρχονται από στρατηγικούς κακοπληρωτές που μπορούν αλλά δεν πληρώνουν.
- Άλλα ακίνητα δεν ανήκουν καν στον βασικό δανειολήπτη, αλλά έχουν κατασχεθεί λόγω εγγύησης ή διαφωνιών σε περιπτώσεις συζύγων ή συγγενών.
Πλειστηριασμός = Κάθαρση, όχι καταστροφή
Ο πλειστηριασμός δεν είναι μια άδικη διαδικασία· είναι το τελικό στάδιο μιας μακροχρόνιας διαδρομής, όπου ο οφειλέτης έχει ήδη λάβει πολλαπλές ευκαιρίες για ρύθμιση, διακανονισμό ή ένταξη σε πλαίσιο προστασίας (π.χ. πλατφόρμα εξωδικαστικού).
Όταν εσύ αγοράζεις ένα ακίνητο, δεν “παίρνεις” κάτι από κάποιον. Αντίθετα, πληρώνοντας την τιμή κατακύρωσης:
- Καταβάλλεις μέρος του χρέους του οφειλέτη
- Ανακουφίζεις το υπόλοιπο της οφειλής
- Και παράλληλα αποκτάς νόμιμα ένα περιουσιακό στοιχείο με ξεκάθαρο ιδιοκτησιακό καθεστώς
Ανθρώπινη προσέγγιση με οικονομική λογική
Το να επενδύσεις σε ακίνητο πλειστηριασμού δεν σε κάνει άκαρδο ή ανήθικο. Σε κάνει πρακτικό και λογικό. Εφόσον σέβεσαι τη διαδικασία και ενεργείς νόμιμα και ηθικά, συμβάλλεις και στη διαφάνεια της αγοράς και στη σταθεροποίηση της οικονομίας.
Ας μην ξεχνάμε: πολλοί από αυτούς που “κατηγορούν” τον θεσμό των πλειστηριασμών, κάποτε είχαν δανειστεί υπερβολικά, χωρίς εγγύηση αποπληρωμής ή έχουν επιλέξει να μην συνεργαστούν με τις τράπεζες ή τους servicers.
Το συμπέρασμα:
Αν σκέφτεσαι να χτυπήσεις ακίνητο σε πλειστηριασμό αλλά σε κρατάει πίσω η ενοχή ή η κοινωνική κριτική, να θυμάσαι:
- Δεν “διώχνεις” κάποιον. Συμμετέχεις σε μια νομιμότατη διαδικασία.
- Το μεγαλύτερο ποσοστό των ακινήτων δεν προέρχεται από ευάλωτους αλλά από μη συνεργάσιμους ή τρίτους οφειλέτες.
- Βοηθάς να εξοφληθεί μέρος του χρέους και να κλείσει μια “ανοιχτή πληγή”.
Και το πιο σημαντικό; Δεν υπάρχει τίποτα ανήθικο στο να αποκτάς νόμιμα και καθαρά ένα περιουσιακό στοιχείο που αλλιώς θα κατέληγε εγκαταλελειμμένο ή στα χέρια του κράτους.
Μπορείς επίσης, να έρθεις σε συμφωνία με τον οφειλέτη, αν τυχον μένει ακόμα μέσα στο ακίνητο (αν και η πλειοψηφία έχουν κι άλλα ακίνητα και μένουν αλλού ήδη) να παραμείνει πληρώνοντας ενοίκιο σε εσένα τον νέο ιδιοκτήτη
